patroon zichtbaar is onder de illegalen in het land. De recente arrestaties in mensenhandelzaken werpen een scherp licht op een verontrustende route vanuit Cuba naar Suriname. Volgens de minister worden slachtoffers in Cuba benaderd en vervolgens met een schuld van USD 4.500 tot USD 5.000 naar Suriname gebracht. Eenmaal aangekomen, komen zij terecht bij zogenoemde garantstellers, die opvang regelen, maar tegelijkertijd een systeem in stand houden waarin de schulden nauwelijks aflosbaar zijn. “Slachtoffers moeten dagelijks bedragen tot USD 50 afdragen. In de Surinaamse context is dat voor velen onhaalbaar, waardoor zij vast blijven zitten in een cyclus van schulden en afhankelijkheid. “Ze blijven in een oneindige schuld”, legt Monorath uit. Daarmee vertoont de constructie alle kenmerken van uitbuiting.

De autoriteiten hebben inmiddels een aantal van deze garantstellers in beeld gebracht en verrichten arrestaties. Zaken worden voorgelegd aan het Openbaar Ministerie, dat verdere vervolging inzet. Toch blijft de omvang van het probleem moeilijk vast te stellen. Opvallend is dat de minister ondanks deze signalen geen sprake ziet van grootschalige, georganiseerde netwerken. Er is volgens hem eerder sprake van een terugkerend patroon met ronselaars en lokale facilitators dan van duurzame criminele structuren uit Cuba.

Tegelijkertijd benadrukt Monorath dat Suriname internationaal nog steeds de zogeheten “tier 1”-status heeft op het gebied van mensenhandelbestrijding. Die classificatie suggereert dat het beleid en de aanpak op orde zijn. De realiteit op de grond roept echter vragen op. Want terwijl Suriname op papier de “tier 1”-status heeft, blijven kwetsbare Cubanen in de praktijk verstrikt raken in een systeem dat hen financieel en sociaal klemzet.