Tijdens een onderhoud met president Jennifer Simons op woensdag 15 april op het Kabinet van de President, maakte het bestuur duidelijk dat religieuze organisaties steeds vaker gaten dichten, die eigenlijk tot de verantwoordelijkheid van de overheid behoren.

 Volgens bestuursvoorzitter Sherwan Ramsoedit Tewarie was het gesprek bedoeld als kennismaking, maar al snel verschoof de focus naar urgente vraagstukken binnen de organisatie. Met 47 tempels verspreid over zes districten en een breed pakket aan sociale voorzieningen – waaronder een kindertehuis, mortuarium, begraafplaats en vijftien scholen op glo- en vo-niveau – is de Sanatan Dharm uitgegroeid tot een speler van betekenis in het sociaal-maatschappelijk veld. “Naast het religieuze zijn we bezig met een gedeelde zorg van de overheid”, stelde Tewarie. Daarmee legt hij impliciet de vinger op een gevoelige plek: maatschappelijke taken verschuiven steeds vaker richting particuliere en religieuze organisaties, die daarvoor niet altijd de middelen of ruimte hebben.

 Een belangrijk struikelblok vormt de bureaucratie. De organisatie beschikt naar eigen zeggen over bereidverklaringen voor grond, maar mist de formele toewijzingsbeschikkingen. Daardoor liggen concrete plannen stil, waaronder de bouw van een educatief centrum voor priesters. “Het zijn administratieve zaken, maar ze blokkeren wel de voortgang”, aldus Tewarie. Hij spreekt de hoop uit dat de overheid snel ingrijpt. President Simons zou hebben toegezegd de meest acute problemen met prioriteit aan te pakken. In hoeverre die belofte zich vertaalt in concrete actie, moet echter nog blijken. De roep om daadkracht klinkt luider naarmate projecten blijven steken in papierwerk.

 Naast infrastructurele obstakels bracht het bestuur ook sociale zorgen onder de aandacht. Ondervoorzitter Jaswant Jagbandhan wees op de toenemende vereenzaming onder Hindostaanse ouderen – een probleem dat volgens hem groeit, terwijl structurele opvang uitblijft. De Sanatan Dharm probeert dit deels op te vangen via dagbestedingsprogramma’s in verschillende mandirs, waar senioren samenkomen voor activiteiten, maaltijden en vervoer. “Dat is het minste wat wij op dit moment kunnen doen”, aldus Jagbandhan. Maar de nood is groter. De organisatie werkt aan plannen voor een eigen opvangcentrum voor ouderen die niet langer zelfstandig kunnen wonen. Hoewel de middelen en bereidheid aanwezig zijn, blijven ook hier praktische knelpunten bestaan.

 Volgens Jagbandhan heeft het staatshoofd ondersteuning vanuit de regering toegezegd. Die toezegging onderstreept enerzijds erkenning voor het werk van de organisatie, maar roept anderzijds de vraag op waarom dergelijke initiatieven überhaupt afhankelijk zijn van langdurige procedures en externe steun.