Dat zegt Nizaam Ozir, voorzitter van de Unie van Truckhouders en Zwaar Materieel in Suriname. Volgens hem worden niet alleen truckhouders geraakt, maar uiteindelijk iedere burger.

“Er is geen enkele subsidie op brandstof voor zwaar materieel."  De gevolgen laten zich volgens hem direct voelen. Transportkosten stijgen, wat onvermijdelijk leidt tot hogere prijzen van levensmiddelen in de winkels. “De consument betaalt uiteindelijk het gelag.” Ozir uit stevige kritiek op het brandstofbeleid. Hij wijst erop dat Suriname zelf brandstof produceert, maar dat deze grotendeels wordt geëxporteerd. “Hier in het land kunnen we onze eigen brandstof niet goedkoop verkrijgen. Alles gaat naar het buitenland, terwijl onze eigen mensen ermee worstelen.” Volgens hem belemmert deze ontwikkeling cruciale sectoren zoals houttransport, vrachtvervoer en andere vormen van zwaar materieel die direct bijdragen aan economische groei. “Onze sector brengt economische ontwikkeling. Maar als wij niet kunnen draaien, ontstaan er overal problemen.” De impact reikt volgens Ozir verder dan alleen de transportwereld. Ook leerkrachten en verpleegkundigen ondervinden de gevolgen van de stijgende kosten van levensonderhoud. “Hun salarissen stellen niets voor. Mensen moeten twee tot drie banen hebben om hun gezin te onderhouden. Jongeren kunnen met moeite naar school.”

Hij stelt dat de kloof tussen bestuurders en burgers steeds groter wordt. “Terwijl de overheid en parlementariërs tonnen verdienen en genieten van privileges, heeft men geen oor voor de ontwikkeling van het land. Zo gaan we nooit vooruit.” Ook de landbouwsector, die volgens beleidsmakers zou moeten bloeien, blijft volgens Ozir achter. “Er wordt veel gezegd, maar in werkelijkheid gebeurt er weinig.  Mensen worden aan hun lot overgelaten.”

Daarnaast uit hij zijn zorgen over de aanpak van Chikungunya. Er zouden medicijnen uit het buitenland worden gehaald en bespuitingen plaatsvinden, maar volgens hem blijft concrete actie uit terwijl het virus zich verder verspreidt. “Er is wel geld om te reizen, maar niet om medicijnen te halen. Dat is moeilijk te begrijpen.” Ozir pleit voor een herziening van het brandstof- en ontwikkelingsbeleid. Volgens hem moet Suriname duidelijke keuzes maken over hoe de eigen brandstof wordt ingezet en welke sectoren prioriteit krijgen. “Ik hoop dat de overheid ingrijpt. Want zo kunnen we niet verder,” besluit een bezorgde Ozir. Met de stijgende brandstofprijzen, druk op essentiële beroepen en groeiende maatschappelijke onvrede, klinkt de roep naar daadkrachtig beleid luider dan ooit.