Bijna de helft van de inwoners heeft diabetes type 2. Hoe kan dat? Er komen zo’n 200 toeristen per jaar naar het eiland. Daarmee is het ook gelijk één van de minst bezochte landen ter wereld. De Australische reisvlogger Noel Philips deed het wel en geeft daarmee een inkijkje op het minuscule eiland. Met 21 vierkante kilometer kan er met de auto binnen een half uur een rondje om het hele eiland gereden worden.

Waar het hier en daar een paar tropische stranden heeft, laat Phillips ook vooral barre landschappen op het eiland zien die enigszins zouden kunnen verklaren waarom er zo weinig toeristen naar het eiland komen. Waar hij zich verder over verbaast, zijn de hoge prijzen in de supermarkten. Nauru is voor zijn voedsel volledig afhankelijk van import. Elke week komt er een vrachtschip met goederen binnen. Verse producten zijn ontzettend duur, een mango kost bijvoorbeeld zo’n €12. De totale afhankelijkheid van geïmporteerd, bewerkt voedsel verklaart mogelijk waarom de bevolking massaal te dik is.

Dat het eiland zijn eten moet importeren, komt voornamelijk door decennialange zeer intensieve mijnbouw op het eiland. De winning van fosfaat maakte Nauru in de jaren 60 een korte periode een van de rijkste landen ter wereld, maar heeft op de lange termijn het landschap verwoest. Het binnenland is een soort maanlandschap geworden. Landbouw is daardoor nagenoeg onmogelijk. Waar de bevolking van het eiland voorheen leefde van vis, fruit en groenten, schakelde het noodgedwongen over op bewerkte voeding zoals gefrituurde kip, witte rijst en suikerhoudende dranken. Volgens een studie van de World Health Organization heeft 94 procent van de bevolking te kampen met overgewicht. Het ooit zo rijke eiland leeft nu bijna volledig van Australische financiële steun. Waar het geld in de jaren 60 tegen de plinten klotste, heeft jaren van mismanagement, corruptie en slechte investeringen het eiland financieel de grond in gewerkt. (De Telegraaf/ANP)